Susza

Susza niszczy plony i wypala past-wiska. W krajach rozwijających się, gdzie los wielu ludzi zależy od zbiorów z przydomowych poletek, długotrwałe susze wywołują klęski głodu i śmierć tysięcy ofiar.

Meteorolodzy suszą nazywają okres, w któ­rym przeciętna ilość opadów na danym obszarze spada znacznie poniżej warto­ści typowych dla tego obszaru i stan ten utrzymu­je się przez dłuższy czas. Te „meteorologiczne susze" zwykle wywierają stosunkowo niewielki wpływ na życie społeczności ludzkich, będąc w niektórych krajach jedynie przyczyną takich utrudnień jak zakaz podlewania ogródków itp.

Jednakże długotrwałe susze prowadzą do zmniejszenia zapasów wody w strumieniach, je­ziorach i studniach, które stanowią naturalne zbior­niki wód gruntowych. To może być przyczyną katastrofy, szczególnie gdy następuje obniżenie pozio­mu wilgotności gruntu. Pociąga to bowiem za sobą zmniejszenie wydajności upraw i wysychanie pastwisk dostarczających pożywienia zwierzętom roślinożernym. Tego rodzaju klęski określa się nie­raz mianem „suszy rolniczej". Po okresach długotrwałej suszy często następu­ją intensywne opady deszczu. Znaczna część wody deszczowej zamiast wsiąkać w glebę, spływa po ogołoconym, wysuszonym gruncie i zasila wody rzek, które przybierając występują z brzegów, co z kolei jest przyczyną powodzi.

Skutki suszy

Susze są główną przyczyną klęsk głodu w Afryce i niektórych rejonach Azji, w tym między innymi w Chinach i Indiach. Klęską głodu określa się okres, w którym stale występują niedobory żywnoś­ci na dużym obszarze. W takiej sytuacji całe spo­łeczności głodują i w rezultacie ludzie masowo chorują lub umierają. Najstraszliwsze w skutkach klęski głodu są jednakże z reguły wypadkową kilku czynników, przykładowo wojny zbiegającej się z okresem suszy. Największa odnotowana w dziejach klęska głodu dotknęła Chiny w latach 1959-1961. Szacuje się, że wskutek głodu zmarło wówczas aż 30 mi­lionów ludzi. Współcześnie naukowcy upatrują przyczyn tej straszliwej klęski głodu w destabili­zacji sytuacji w rolnictwie i spadku produkcji żywności wywołanym podjętą przez rząd próbą przy­musowej kolektywizacji rolnictwa, chociaż oczy­wiście powodzie i susza przyczyniły się do zwięk­szenia skali problemu. Niedożywienie i głód są niemal stałym proble­mem w niektórych rejonach Afryki, Azji i Ameryki Południowej. Następujące po okresach suszy klę­ski głodu są przyczyną utrzymywania się tam wysokich wskaźników śmiertelności niemowląt i przedwczesnej śmierci. Ludzie osłabieni wskutek niedożywienia łatwo zapadają na różnego rodzaju choroby. Szybko sze­rzą się epidemie cholery, tyfusu, grypy, a nawet odry, przy czym każda z tych chorób może spowo­dować śmierć. Częstą przyczyną zgonu jest od­wodnienie wywołane biegunką. Największa śmier­telność występuje u ludzi w skrajnych grupach wiekowych, to jest dzieci i osób starszych. Nawet te dzieci, którym udało się przeżyć stan chorobo­wy spowodowany niewystarczającą ilością białka w przyjmowanym pokarmie, mogą odczuwać jego skutki, zarówno fizyczne, jak i psychiczne, przez resztę życia.